ileride, yaslandiginda ve gecmisi hatirladiginda, birkez daha nasil zevk aldigini göreceksin.
Allah’a güven ama arabani kilitle.
Evde sevgi dolu bir atmosfer önemlidir.Huzurlu ve uyumlu bir ortam yaratmak icin elinden geleni yap.
Sevdiklerinle anlasmazliga düstügünde, o anki duruma önem ver.
GEÇMİŞTE ÇOK YAŞAMA…
Satirlar arasini oku.
Bildiklerini paylas. Ölümsüzlügü elde etmenin bir yoludur.
Gezegenimize karsi nazik ol.
Dua et. Duada, ölçülemeyecek bir güc saklidir.
SANA SEVGİ GÖSTERİSİNDE BULUNAN BİRİNİ KIRMA.
Baskalarinin isine burnunu sokma.
Yilda birkez hic gitmedigin bir yere git.
Cok para kazaniyorsan eger, hayattayken, baskalarina yardim et.Bu, sansin sana verebilecegi en büyük tatmindir.
Unutma, istediklerini elde edememek, bazen büyük bir sanstir.
Bütün kurallari ögren, sonra bazilarina uyma.
iki insan arasindaki askin birbirine duyduklari gereksinimden daha büyük oldugu iliskinin en iyi iliski oldugunu unutma!
Basarini, onu elde etmek icin vazgecmek zorunda kaldigin seylere baglantili olarak degerlendir!

“Her insanın yaşamı, onu kendine götüren bir yoldur, bir yol denemesi, bir yol taslağıdır… Hepimiz aynı derinliklerden çıkıp geliriz, ama bir taslak olarak her birimiz kendi öz amacımıza varmak için uğraşıp didiniriz. Birbirimizi anlayabilir, ama kendimizi ancak kendimiz açıklayıp yorumlayabiliriz.Her insan yalnız kendisi değil, aynı zamanda bir benzeri daha olmayan, tamamen kendine özgü, her bakımdan önemli ve dikkate değer bir noktadır. Öyle bir nokta ki, dünyanın tüm olayları kesişir burada; bir kezliğine, bir daha asla yinelenmeyecek bir kesişimdir bu. Dolayısıyla her insanın öyküsü önemli ve dünya durdukça yaşayacak tanrısal nitelik taşır, her insan yaşadığı ve doğanın istemini yerine getirdiği sürece olağanüstüdür, her türlü dikkate ve ilgiye layıktır”

Hermann Hesse
]]> http://bizimdergi.wordpress.com/2008/08/27/kendine-yolculuk/feed/ 0 bizimdergi http://bizimdergi.wordpress.com/2008/07/02/yasama-dair-2/ http://bizimdergi.wordpress.com/2008/07/02/yasama-dair-2/#comments Wed, 02 Jul 2008 19:17:12 +0000 bizimdergi http://bizimdergi.wordpress.com/?p=163 ]]> Sadece birkaç umut ışığı bile belli bir etki yaratabilir! Bu kadar karanlık içerisinde olduğumuz için küçücük bir ışığın işe yaramayacağını sakın düşünmeyin; çünkü tek bir mum bile karanlıkta bir mil öteden görülebilir! Bir mum çok küçük bir ışık saçsa ve tamamen karanlıkla çevrelenmiş olsa bile, bu, büyük bir karanlığın içinde çok önemli bir ışık olduğu gerçeğini değiştirmez.
Mum sadece küçük bir ışık ve onun dışındaki her şey karanlık olsa bile, bu mum gerçekten işe yarıyor. Ama belki cesaretinizi tamamen kaybettiniz ve kendinize “Ben kimim? Ne yapabilirim? Her şey o kadar umutsuz ve imkansız görünüyor ki! Olayları düzeltmek için tek bir kişinin yapabileceği hiçbir şey yokmuş gibi görünüyor. Öyleyse denemenin ne anlamı var? Herhangi bir şey yapmanın ne anlamı var?” diyorsunuz. Belki de her şeyden vazgeçmek üzeresiniz. Evet, belki dünyanın tamamını değiştirecek güce sahip değilsiniz. Ama dünyanın üzerinde yaşadığımız parçasını değiştirebilirsiniz! Bu kadar karanlık içerisinde olduğumuz için küçücük bir ışığın işe yaramayacağını sakın düşünmeyin; çünkü tek bir mum bile karanlıkta bir mil öteden görülebilir!

Alıntı

En kolay şey? Hata yapmak

En büyük engel? Korku, endişe

En büyük hata? Yılgınlık

Bütün kötülüklerin kaynağı? Bencillik

En güzel eğlence? Çalışma

En kötü yenilgi? Pes etme

En iyi öğretmenler? Çocuklar

İnsanı en mutlu eden şey? Başkalarına faydalı olmak

En tehlikeli kişi? İki yüzlü, yalancı kişi

En kötü duygu? Öfke, hınç

En güzel armağan? Bağışlama

En elzem gereksinim? Aile ocağı

En kısa yol? Emin adım

En hoş duygu? İç huzuru

En iyi sığınak, korunma? Tebessüm

En iyi çare? İyimserlik

Dünyanın en büyük gücü? Umut

En gerekli kişiler? Babalar ve Anneler

En yüce duygu? Sevgi

En önde gelen ihtiyaç? İletişim

-Alıntı-

Gönderen : elem su

Sevgili anneciğim,

Ne garip;
yeni yeni farkediyorum ki, çocukları anne olunca çocuklaşıyor anneler… Ve insan, zamanın
nasıl insafsız bir öğütücü olduğunu bu rol değişiminde anlıyor. Eminim karnındaki ilk tekmemden,
hatta doktorların ‘Bundan sonra ağır kaldırmak yok’ müjdesinden beridir iki kişilik yaşıyorsun yaşamı…
Doğum odasında bir küçük el saçlarına tutununca değişti herşey ve o el, o saçtan hiç eksik olmasın
istedin.

Kimbilir kaç geceyi karyola başuçlarında derin iç çekişler dinleyip hüzünlenerek uykusuz geçirdin,
kaç emzirme seansında bitkin uyuyakaldın. O gün bugündür hayatı, bir toprakla çiçeği kadar ortak
üretiyor, tüketiyoruz.
Yolboyu, kusurlarını hiç görmedik birbirimizin, yeteneklerimizi abarttık karşılıklı; toz kondurmadık
üzerimize, kol kanat gerdik… Ben dünyanın en iyi evladıydım, sense tarihin en iyi annesi… Her
çığlıkta başucumda biteceğini bilmenin güveniyle büyüdüm. Her derdimde benden çok dertleneceğini
bilmenin o bencil alışkanlığıyla ayakta kaldım.

Sevginle donandım…
Ama sonra birden o korkunç çark devreye girdi ve yaşamın acımasız kuralı işledi ;
Büyüdüm… Senin kollarında ‘sen’den habersiz, bambaşka bir ‘ben’ çıktı ortaya. Bazen o eski ‘ben’e
hiç benzemeyen bir ‘ben’… Çünkü farkettim ki anlattığın masalların yaşamda karşılığı yokmuş.
Kızlar bir prens umuduyla kurbağaları öpedursun, ben her yalanda burnumu yokladım. Şaşırdım.
Bostandaki lahanaların, ısırılmış lahanaların ve benzeri pastoral ninnilerin modasının geçtiğini
gördüm sokakta…

Söyleyemedim sana…
‘Yaşamın değiştiğini, eski tecrübelerin artık eskisi kadar geçerli olmadığını’ anlatan kitapları
salonun ortasında açık bıraktım, açıp okuyasın diye…
Her kuşağın o vazgeçilmez ikilemi depreşti yeniden; ‘Devir de amma değişti’ diye yakınırken sen; ben
ilginle boğulduğumdan dertlendim. Bir yerim yaralandığında ‘Anam görürse ne kadar üzülür’ diye
gizlemeye çalışmak küçük bir çocuk için nasıl bir yüktür bilir misin? Acından çok onda yaratacağın
acı, acıtır canını…

Oysa ne çok acılar paylaştık seninle…
Ve ne çok sevinçler yaşadık beraber…Nasıl dar günlerde yardıma koşup, kaç şenliğine ortak olduk
birbirimizin? … Lakin artık kafesten uçma vaktiydi.’Danaların girdiği bostan’da ayakta
kalabilmenin yolu, tek başına kanat çırpmayı öğrenmekten geçiyordu.

Yargıladık birbirimizi bir dönem…Sorguladık… Sen bana eş dost çocuklarını örnek gösterdikçe, ben
seni eş dost ebeveynleriyle kıyaslar oldum. Sen her sohbete ‘Bizim çocukluğumuzda…’ diye
başladıkça ben, değişen takvim yapraklarını koydum önüne…

Nasıl da zalim bir çark bu değil mi? Doğuyor, doğuruyor ve günün birinde yuvadan uçacağını bile bile
koca bir ömrü karşılıksız veriyorsun… …Ve hayat birden ıssız bir adaya dönüşüveriyor. Sonrası
kâh bir kapı zili beklentisi, kâh bir mektup, kâh bir telefon sesi… Gizliden gizliye özlenen bir
torun müjdesi… Fotoğraflar sarardıkça solan bir yaşam ve uzaklaştıkça yakınlaştığımız bir mazinin
geri dönmez anıları… Yazılarla konuştuk öyle zamanlarda…Bakışlarla anlaştık. Ağlaştık
birbirimizden gizleyerek acılarımızı… Bir mimikle özleştik, bir gülüşle kavuştuk. Ben büyürken
seni de büyüttüm.

Şimdi çok daha iyi anlıyoruz birbirimizi…
Çünkü küçücük bir el saçlarımı kavrıyor geceleri…
Karyola başlarında uykusuz geceler geçiriyorum.
Pastoral ninnilerle büyütüyoruz oğlumu;
yalancı çocukların burunları uzuyor masallarda, öpülen kurbağalar prens oluyor.

…Ve yaşamın değiştiğini, eski tecrübelerin geçersizleştiğini anlatan kitapları kaldırıyoruz
salondan gizli gizli… O korkunç çark, acımasız bir hızla dönmeye devam ediyor. Zaman, öğütüyor
kuşakları… İnsan ancak mahrum kalınca anlıyor sevginin değerini…Bense sevginden mahrum kalmaya
fazla dayanamayacağımı biliyorum.

O yüzden bu Anneler Günü’nde sana upuzun bir ömür diliyorum.
Hem biliyor musun? ‘Seni çok seviyorum’…
ALINTI

2 Şey..
İki şey insanı “nitelikli insan” yapar:
1 İradeye hakim olmak
2 Uyumlu olmak

İki şey “ekstra değer” katar :
1 Hitabet ve diksiyon eğitimi almak
2 Anlayarak hızlı okumayı öğrenmek

İki şey geri bırakır:
1 Kararsızlık
2 Cesaretsizlik

İki şey kâşif yapar:
1 Nitelikli cevre
2-Biraz delilik

İki şey ömür boyu boşa kürek çekmemeni sağlar:
1 Baskın yeteneği bulmak
2 Cidden sevdiğin işi yapmak

İki şey başarının sırrıdır:
1 Ustalardan ustalığı öğrenmek
2 Kendini güncellemek

İki şey başarıyı mutlulukla beraber yakalamanın sırrıdır:
1 Niyetin saf olması
2 Ruhsal farkindalik

İki şey milyonlarca insandan ayirir:
1 Sorunun değil çözümün parçası olmak
2 Hayata ve her şeye yeni
(özgün,orijinal, farklı)bakış acısıyla yaklaşabilmek.

İki şey gelişmeyi engeller:
1 Aşırılık (mübalağa,abartı ,ifrat,tefrit)
2 Felakete odaklanmış olmak

İki şey çözüm getirir:
1 Tebessüm (gülümseme,sırıtma veya kahkaha değil!)
2 Sukût (susmak)

İki sey”kalitesiz insan”ın özelliğidir:
1 Şikayetçilik
2 Dedikodu

İki şey çözümsüz görünen problemleri bile çözer:
1 Bakış acısını değiştirmek
2 Karsındakinin yerine kendini koyabilmek

İki şey yanlış yapmanı engeller:
1 Şahıs ve olayları akil ve kalp süzgecinden geçirmek
2 Hak yememek

İki şey kişiyi gözden düşürür:
1 Demagoji (laf kalabalığı)
2 Kendini ağıra satmak (övmek,vazgeçilmez göstermek)

Bu yazı milattan 2000 yıl önce HITITLERE ait kalıntılar içerisinde bulunan bir duvar yazısına aittir )

basketbola ”sepet topu”,
voleybola ”uçan top”,
avansa ”öndelik”,
banknota ”kağıt para”,
asparagasa ”uydurma”,
aspiratöre ”emmeç”,
fabrikaya ”üretimevi”,
zappinge ”geçgeç”,
etiğe ”töre bilimi”
Afiş ”ası”,
ajanda ”andaç”,
aktivite ”etkinlik”,
aktüel ”güncel”,
amblem ”belirtke”,
ambulans ”cankurtaran”,
amortisman ”yıpranma payı”,

anarşi ”kargaşa”,
arşiv ”belgelik”,
atölye ”işlik”,
türbülans ”burgaç”,
badminton ”tüytop”,
baypas ”köprüleme”,
otizm ”içeyöneliklik,
ipotek ”tutu”,
fuel oil ”yağ yakıt”,
garanti ”güvence”,
depozito ”güvence akçesi”,
fitness ”sağlıklı yaşam”,
finanse ”akçalanmış”,
first lady ”başbayan”,
CD ”yoğun disk”,
terörist ”yıldırıcı”,
idealist ”ülkücü”.

Eski zamanlardı. Yolların olmadığı zamanlar… Demek ki fakirdi bizim gibi çoğunluk, bu nedenle taşınacak yüklere talip olacak hamallar bulmak zor olmuyordu…

Yanımdaki hamalla yola çıktık.

İhtiyardı. Kendinden büyük bir yük almıştı. Benim sırtımda ise birkaç bavul vardı sadece, onunkinin çeyreği…

Diyordum ki içimden “Çok gitmeden kıvrılırsa titreyen bacakları, yüklenirim sırtındaki yükün yarısını!..” Nitekim çok geçmeden dedi ki:
“Mola vakti. Gel biraz dinlenelim!…

“Ne molası, dedim ona hayretle. Ben daha terlemedim!..” Sözüme aldırmadı. Durdu. Çöktü.

Salarken yükünün ipini “Sen de dinlen hadi” dedi. Benim canım sıkılmıştı bu işe.

Genç olduğumu, ondan kuvvetli olduğumu, bunun gibi bir bunakla yola çıkmamın ne büyük hata olduğunu düşünüyordum.

O ihtiyar, bir bacağını azıcık uzatmış halde sessizce dinleniyorken, ben huzursuz bir şekilde ayakta dolanıyordum.

Bir saat kadar sonra yine durdu, oturdu, dinlendi. Ben kızgınlıkla dolandım etrafında… “Yükünü indirip sen de dinlen”, demesine aldırmadım, ona daha çok kızdım…

Sonra yine durdu. Bana da “dinlenmemi” söyledi yine ama dinlenmedim. Yarım saat sonra “dinlenelim mi” diye sordu, aksi aksi başımı salladım…
Kaçıncı molasıydı hatırlamıyorum, birden bire dizlerimin bağı çözüldü. Kafamın içinde uçuşan kara kara sinekler sustu, çöküp kaldım. Kayış kolumdan çıktı, sırtımdaki bavullar kaydı.

Ne kadar zaman geçtiğini fark etmedim. Uyumuştum da uyandım mı, yoksa bayılmıştım da ayıldım mı anlamadım… Baktım kendi kocaman yükünün üzerine benim bavullarımı da bağlamıştı. Küçük tasına birazcık su koyup dudağıma dayadı, içtim. Sonra koluma girerek;”Hadi kalk, dedi. Bana yaslan.

Ağır ağır gider ve bir süre sonra gene dinleniriz.” Dediğini yaptım. Omzundan güç aldım, ama asıl anlattıkları iyi geldi bana. “Ben yılların hamalıyım, dedi. Nice pehlivan yapılı adamlar gördüm. Çoğu, dinlenmek istemediklerinden yükleriyle birlikte kendilerini de toprağa serdi sonunda… Yolda gördüğümüz saçılmış kuru kemiklerin çoğu, anlattığım bu insanlara ait…

Halbuki bir yükü “taşımak” bizim işimiz, “altında ezilmek” değil!.. Unutma ki bir yük , taşıdıkça ağırlaşır. Dinlenerek sen yükünü hafifletiyorsun! Belki günün birinde hamallığın şekli değişir. Belki o günleri ben göremem. Ama sen kavuşursan o zamanlara, aman ha, kafanın içinde de sakın yük taşıma… Akşamları bırak ve hafifle…
Sabah dinlenmiş olarak yeniden tekrar taşırsın yükünü.

Bizim işimiz, bugünü yarına taşımak, bugünün altında yok olmak değil.

Çünkü yarınlarda bizi bekleyenler var,taşıdıklarımızı bekleyenler…

Mahkeme salonunda, seksen yaşlarındaki yaşlı çiftin durumu içler acısıydı…
Adam inatçı bakışlarla, suskun ninenin ağlamaktan iyice çukurlaşmış gözlerini ve bıkkın bakışlarını süzüyordu.
Hakim tok sesiyle, yaşlı kadına: “Anlat teyze, neden boşanmak istiyorsun?”
Yaşlı kadın, derin bir nefes çektikten sonra baş örtüsüyle ağzını aralayıp, kısılmış sesiyle konuşmaya başladı:
“Bu herif yetti gayri, 50 yıldır bezdirdi hayattan…”

Sonra uzunca bir sessizlik hakim oldu, mahkeme salonunda…
Sessizlik, bu tür haberleri her gün manşet yapan gazetecilerden birinin flaşıyla bozuldu…

Kim bilir nasıl bir manşet atacaklardı, yaşanmıs 50 yılın ardından?
Çok sayıda gazeteci izliyordu davayı… Kadın neler diyecekti? Herkes, onu dinliyordu…
Yaşlı kadının gözleri doldu ve devam etti:
“Bizim bir sedef çiçeği vardı, çok sevdiğim… O bilmez…

50 yıl önceydi.. O çiçeği bana verdiği çiçekler arasından kopardığım bir yaprağı tohumlamıştım, öyle büyüttüm.
Yavrumuz olmadı onları yavrum bildim. Bir süre sonra çiçek kurumaya başladı. O zaman adak adadım. Her gece güneş doğmadan önce, bir tas suyla sulayacağım onu diye…
İyi gelirmiş derlerdi…

50 yıl oldu, bu herif bir gece kalkıp bir kere de bu çiçeği ben sulayayım demedi. Taa ki geçen geceye kadar… O gece takatim kesilmiş uyuyakalmışım…
Ben, böyle bir adamla 50 yıl geçirdim.

Hayatımı, umudumu, her şeyimi verdim. Ondan hiçbirşey görmedim. Bir kerecik olsun, benim bildiğim görevlerden birisini yapmasını bekledim. Onsuz daha iyiyim, yemin ederim.”
Hakim yaşlı adama dönerek:
“Diyeceğin birşey var mı, baba?” dedi.

Yaşlı adam bastonla zor yürüdüğü kürsüye, o ana kadar suçlanmış olmanın utangaçlığını hissettiren yüz ifadesiyle, hakime yöneldi.

Tane tane konuştu: “Askerliğimi Reisicumhur köşkünde bahçıvan olarak yaptım. O bahçenin, görkemli görünümüyle büyümesi için emeklerimi verdim. Fadime’mi de orada tanıdım. Sedefleri de… Ona en güzel çiçeklerden buketler verdim. İlk evlendiğimiz günlerin birinde, boyun ağrısı nedeniyle, onu hekime götürdüm. Hekim çok uzun süre uyanmadan yatarsa, boynundaki kireç sertleşir, kötüleşir dedi. Her gece uykusunu bölüp uyansın, gezinsin dedi.

Hekimi pek dinlemedi bizim hatun…

Lafım geçmedi…

O günlerde, tesadüf, bu çiçek kurumaya yüz tuttu.

Ben ona: “Gece çiçek sularsan geçer”, dedim. Adak dilettim… Her gece onu uyandırdım ve onu seyrettim. O sevdiğim kadını, yavrusu bildiği çiçekleri sularken seyrettim. Her gece, o çiçek ben oldum sanki…” dedi adam.

O yaştaki bir adamdan beklenmeyecek ifadelerle.

“Her gece, o yattıktan sonra uyandım. Saksıdaki suyu boşalttım. Sedef, gece sulanmayı sevmez, hakim bey… Geçen gece de… Yaşlılık… Ben de uyanamadım.

Uyandıramadım… Çiçek susuz kalırdı ama kadınımın boynu yine azabilirdi…

Suçlandım…Sesimi çıkartamadım…”

O anda gazeteciler dahil, mahkeme salonundaki herkes ağlıyordu.
Alıntı